|
Ω... miki, miki
Γιατί άραγε έναν αιώνα να σε λένε μίκυ
γιατί άραγε να υπογράφεις λατινιστί και γαλιστί;
Καημόν δεν έχεις πια, παρά μονάχα έναν,
κέρδισες φήμην απέκτησες πλούτον
έφτιαξες πιστούς χουλιγκάνους οπαδούς
είσαι ο εις και αποκλειστικός απόστολος
των ιδεών και της επανάστασης
τι κι αν σε λέγαν αντρέα
διαφορά χρόνων επικράτησης.
Καημόν δεν έχεις πια παρά μονάχα έναν
οι γέλωτες και οι κλαυθμοί θα έρθουν από το μέλλον
όταν οι νέοι που έτρωγαν ξύλο για ένα δισκάκι σου
θα απουσιάζουν για να μετανιώσουν
κάνοντας παρέα εις τους προγόνους των
που το κορμί τους λίπασμα έριξαν
δια τους επαναστατικούς σου παιάνας.
Ω...miki miki
καημόν δεν έχεις πια, παρά μονάχα έναν
Μάνος δεν θα γενείς ποτέ.
|
Σσσσσσσσσσσς
ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
Σσσσσσσσσσσσσσσσσς
σσσσσσσσσς
σσσσσσσσσσσσσς
Σσσσσσσσσσσσσσσσς
σσσσσσσσσσσς
σσσσσσσσσσσσσσσς
Σσσσσσσσσσσσς
σσσσσσσσσς
ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
Σσσσσσσσσσσσσσς
Σκάστε επιτέλους
μουγκόμυαλοι
|
Αλήθεια που ήμουνα τόσο καιρό;
Αλήθεια πόσος χρόνος πέρασε;
Σε κοίταξα και είδα τη ρυτίδα στα μάτια σου.
Σε κοίταξα και είδα άλλο χρώμα στα μαλλιά σου.
Το θλιμμένο βλέμμα σου καταρράκτης
που με σέρνει και με πνίγει χωρίς οξυγόνο.
Να σε πάρω στην αγκαλιά μου
να γιάνω τις πληγές σου,
να γυρίσω πίσω στην αρχή
να φέρω το χαμόγελό σου,
να παλέψω με το χρόνο
να τον νικήσω να χαμογελάσεις.
Μα τι λέω είμαι ανήμπορος πια
γιατί από μια θλιμμένη Κυριακή
μέχρι την επόμενη την κουρασμένη
μεσολαβεί μια ζωή.
|
Χαράματα και η μπόχα από το χνώτο σου
ίδια με τον σκουπιδοτενεκέ.
Αλτ φώναξες σε δυο σκιές που γονατιστές
προσκυνούσαν τον επιούσιο στον κάδο.
Οι μολυβένιες ζωγραφιές της νύχτας δε σάλεψαν,
τι άλλο να φοβηθούν.
Ούρλιαξες φτύνοντας με το όπλο στο χέρι,
οι σκιές δε σάλεψαν, τι άλλο να φοβηθούν.
Την ώρα που τους έσερνες
σημασία δεν σου έδιναν
μόνο προσπαθούσαν με το ελεύθερο χέρι
να φέρουν τα αποφάγια στο στόμα
...τι άλλο να φοβηθούν.
Έβρισες το θεό τους γιατί δεν ήταν δικός σου
γέλασες με την ανθρώπινη κατάντια
μίλησες στους ασυρμάτους για την επιτυχία.
Τέσσερα μάτια σε ρώταγαν γιατί
μα εσύ δεν καταλάβαινες τη γλώσσα τους.
Μπράβο που φύλαξες κι απόψε τα σκουπίδια σου.
Να προσέχεις όμως μην πεινάσεις κάποια φορά.
|
Το χρώμα σου μαύρο
μπορεί και πιο σκοτεινό 
όσα φώτα και να πέσουν πάνω σου
δε λογαριάζεις τίποτε.
Οι στροφές σου επικίνδυνες
όταν γίνεσαι δρόμος ταχύτητας
η αγκαλιά σου γλυκιά
όταν γίνεσαι μάνα
το βλέμμα σου δολοφονικό
όταν γίνεσαι προδομένη ύπαρξη.
Είσαι η υπομονή
που τα αντέχει
που τα ακούει όλα
είσαι η έρημος και η όαση μαζί.
Παρηγοριά στα μάτια
που σε κοιτάζουν επίμονα
κρατάς φυλαχτό
το δάκρυ που σου εμπιστεύονται.
Απόψε θα’ ρθω να σε βρω
πεθύμησα την αγκαλιά σου.
|
Φωνές
άφωνων ερπετών
κρωξίματα
μουγκών εγκεφάλων
πείνα
στερημένων υπάρξεων
αίμα
στο βελούδο
σφαγείο
στο σκυμμένο κεφάλι
ακόρεστη
δίψα για σάρκα ψυχής
Ο διαφορετικός
τα υπομένει όλα
στον Μανώλη Λιδάκη
|
................................-Σε λίγο θα χαράξει σήκω...
................................-Άσε ν’ ακούσω να λαλήσει ο πετεινός
................................ έστω το κελάηδημα κάποιου αηδονιού
................................-Βολέψου με ότι ακούς...
.................................με το αγκομαχητό του απορριμματοφόρου
.................................με τις βρισιές των εργατών
............................... που σπρώχνουν την παραγωγή σου στα σπλάχνα του
|
...........................................Είναι σαν έμένα, είναι σαν εσένα
...........................................είναι ένας απλός άνθρωπος
...........................................που περπατάει δίπλα σου
...........................................Μπορεί να είναι ο πρωθυπουργός
...........................................μπορεί να είναι ο αντιπρόεδρος
...........................................μπορεί να είναι ο βουλευτής
............................................ο κάθε κομματικός μπορεί να είναι.
.
...........................................Κατάλαβες τώρα
...........................................γιατί δεν μπορείς να γίνεις
...........................................όλα αυτά;
|
.........................................Γιόμισες αγώνες...
.........................................γιόμισες γνώση...
.........................................γιόμισες Έρωτα...
.........................................ο τέλειος Άνθρωπος
|
.................................Βρέθηκα μπροστά σου ξαφνικά
.................................άπλωσα το χέρι να σε χαϊδέψω
.................................έκανες πίσω φοβισμένο
.................................τα μάτια σου έκπληκτα έκλαψαν.
.................................Γιατί;
.................................Είδα το μέλλον μου
.................................μου είπες με το βλέμμα σου
.................................Να κρατήσω τα δάκρυά σου φυλαχτό
.................................μεταλαβιά συχώρεσης
.................................για το κακό που σού 'κανα, ούρλιαξα
.................................Φύγε είσαστε όλοι ένοχοι
.................................έκλαψες πάλι τρομαγμένο
.................................στην αγκαλιά της μάνας σου.
|
...............................Των εχθρών τα φουσάτα καρπίσαν
...............................σαν το λίβα που καίει τα μυαλά
...............................με ιδέες και κόμματα μας γεμίσαν
...............................μας τα πήρανε όλα ξανά
...............................Μα οι εχθροί μας πια τώρα βολευτήκαν
...............................και μας τάζουν ξανά και ξανά
...............................για να χτίσουμε τα όσα γκρεμίσαν
...............................πρέπει όλοι ν αλλάξουμε μυαλά.
...............................Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
...............................τη σκοτώνουν οι Έλληνες καθημερνά
...............................για το βόλεμα οι καημένοι
...............................τους ψηφίζουν ξανά και ξανά. (πολλάκις)
|
..............................Πυροβόλησες πάλι…
..............................προσαγωγή….
..............................θα σε πάω αυτόφωρο…
..............................Ο εμετός που ξερνάς από
..............................το βραδυφλεγές κρανίο σου
..............................είναι πιο θανατηφόρος
..............................από τις σφαίρες που κουβαλάς
..............................για λογαριασμό των αφεντάδων σου.
|
........................ Με ρώτησες...
.................έχει διαφορά η σιωπή από τον ήχο του τίποτε;
.................Σου απάντησα...
.................η σιωπή είναι ιερή
.................ο ήχος της πολιτικής είναι ανήθικος...
.................είναι το τίποτε...
|
.....................................Αφού συζητάμε...
..............................διαβάζω τη σκέψη σου και συ τη δική μου
..............................μπορεί και να είναι απόδειξη έλλογων υπάρξεων.
..............................Όμως σε παρακαλώ...
..............................όταν διαφωνούμε μη με χαρακτηρίζεις
..............................μη μου φοράς κοστούμια...τα μισώ
..............................Σε συμβουλεύω μη το κάνεις
..............................δεν θέλω ν αλλάξω το δικό μου χαρακτήρα
..............................γιατί αν γίνω ο χαρακτηρισμός σου
..............................δεν θα μείνω στα λόγια.
|
.................................... Θέλω να σου πω κάτι...
.................................... Ακούω τη σιωπή σου...
.................................... Αφουγκράζομαι το φόβο σου...
.................................... Άκουσε...
.. ................................. Είναι η δική μου σιωπή...
.................................. . Είναι ο δικός μου τρόμος...
.................................... Τώρα ξέρεις...
............................................. Δεν είσαι μόνος...
|
-------------Οι πεινασμένες φωνές πονάνε
-------------οι πεινασμένες φωνές βογκάνε
-------------Οι χορτασμένες φωνές σιωπάνε
-------------οι χορτασμένες φωνές ξεχνάνε
------------------------Στον ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΚΑΜΡΑΝ ΑΤΙΦ
