11/11/09

Το χρώμα σου μαύρο

μπορεί και πιο σκοτεινό

όσα φώτα και να πέσουν πάνω σου

δε λογαριάζεις τίποτε.


Οι στροφές σου επικίνδυνες

όταν γίνεσαι δρόμος ταχύτητας

η αγκαλιά σου γλυκιά

όταν γίνεσαι μάνα

το βλέμμα σου δολοφονικό

όταν γίνεσαι προδομένη ύπαρξη.


Είσαι η υπομονή

που τα αντέχει

που τα ακούει όλα

είσαι η έρημος και η όαση μαζί.


Παρηγοριά στα μάτια

που σε κοιτάζουν επίμονα

κρατάς φυλαχτό

το δάκρυ που σου εμπιστεύονται.


Απόψε θα’ ρθω να σε βρω

πεθύμησα την αγκαλιά σου.

2 σχόλια:

ελιτσα είπε...

:))) Όμορφο..

simple man είπε...

Διπλό και χωρίς πάγο.